Bir çimen acıttı toprağı, usulca çıkardı kafasını ve çiğ damladı yüzüne.Gülümsedi çimen, can buldu o çiğle
gecenin gölgesinde...Çimen toprakla bütünleşecek,toprağa verdiği acı dinecek.Güneş doğacak yine çisenin,çimenin üstüne ve çimen güçlenecek güneşle...
Öyle bi sevmeli ki erimeli bakışlarından karşındaki,kamaşmalı,yanmalı...Bile bile yeniden doyasıya bakmalı
Hece hece söylemeli sevdiğini ,sindire sindire yaşanmalı sevda.Öyle alalade olmamalı,elini tutamasan da gideceğinden korkmamalı.Yürek her daim ''zafer'' sarhoşu olmalı.
Çaya şeker attın,kafi dedin bıraktın.Tatlandırmadın.
Bir martı uçtu yüreğimden,kanadı takıldı tele,o kanadı ben ağladım.
Kendime sığınacak bir gölge aradım,
Kanadının altına sığındım ''Martım''
Kan damladı kanadın.
Şimdi sürgün sol yanım.
Gözlerim sonbahar,ruhum yorgun...
Gitsem,fırtınalı bağrım,
Yaslansam,üşür gururum,ağlamaklı olurum,
Elini tutsam uçurumsun...
Tel örgüde bir sevda,acıyan,
Şimdi yalnız acının rengi var bildiğim.
Kelimelerimi yitirdim.
Başı suya değsin ağacın,kökü kuruduktan sonra...
Hırçın sular duruldu,
Yağmur yağmaz oldu ve nehir kurudu.
Özünde hala bir nehir suya kanmayan...
Yağmur yeniden yağacak ve nehir özgürce akacak;ama yorgun...
Bir lahza duysam sesini ve boğulsam gözlerinde...
Sen bir ebruydun,yüreğimin üstüne bir kere yapılan ve bir daha aynısı asla yapılamayacak olan...
Borcum yok bozdurdum ömrümü...
xxx
Kekik kokan sisli dağlarda söylenir.
Bir çobanın ıslığından seslenir.
Bir cigara tellenir,bir ağacın gölgesinde,benim türküm söylenir.
Taze gelinin kına kokan ellerinde gizlenir.
Ninemin nakışlanmış yüzünde,dedemin bastonunun sesinde...
Yazmalı gelinin oyasında işlenir.
Dağınık saçlı,yalın ayaklı,al yanaklı çocuğun gözlerinde...
Kahırlı gelinin düşlerinde...
Bir annenin ninnisinde söylenir.
Benim türküm,benim ülkemde,hep birlikte söylenir.
Ay battı (bu gece de) ve ben bütün dileklerimi ay batarken söyledim geceye...
Sevgiler ayaza çaldı bu gece,sevgiler geceye ,gece laciverte...
Ürkek bir çocuk ağladı içini çeke çeke.
Uçuk mavi hayallerinden kalan,bir parça koparılan ,ayaza bırakılan lacivert sevgileri bırakma ellerinden...
Unutma siyah bütün haşmetiyle ellerine sarılmakta...
iki rayı gibiyiz bir demir yolunun yakın olması neyi değiştirir son istasyonun
(sunay akın)
Senin yüzünden ben(ben değilim)
'' '' ben (bende değilim)
'' '' ben(her şeyi erteledim)
'' '' ben(oyalandım,umudu bekledim)
Bence;
Ben, aslında 'sen'in içinde var olan ben.Bir elmanın yarısı değil,elmanın içindeki çekirdek.Ben senden ayrı olamaz.Ben senden ayrı olamam.İkisi bir bütünse benlik ve bencillik yoktur,var olan birlikteliktir.Bu var oluşta o,bu,şu önemli midir?
Ben elmaysam sen de elmanın içindeki kurtsan ve ben seninle mutluysam sen de benimle yaşayabiliyosan-tabi sen beni tamamiyle kemirmediğin sürece-üzerinde tutunduğumuz elma ağacının bize karışmaya hakkı var mı?
*******************************************************************
Herkesin içinde kendinden önde tuttuğu bir 'sen' var mı,ya da herkes biraz olsun bencil mi?(yani önce kendiniz mi?) Bu bencillik mi?
Eğer yalnızca kendiniz varsanız,yalnızca kendinizi seviyorsanız tek başınıza kendinizi değerli saymanızın bir anlamı var mı?
Bize emeği geçen insanların bizim hayatımıza karışmaya da hakları var mı,ya da bu onların en doğal hakkı mı?
Sevdiklerimizi kendi kişilliklerimizin yansımasını onlarda görebildiğimiz sürece mi seviyoruz,yoksa onları hiç değiştirme yoluna gitmeden olduğu gibi kabullenip sevebilir miyiz?
Eleştiriye açık mıyız?Bahanelerle mi yaşıyoruz? Eleştirildiğimizde bozguna mı uğruyoruz?
Ve güzel şey diyebilmek:''ben,benim''
Soğuk bir yaz kalır bedenimde,mevsim sonbahar...Düşen yapraklarla ufalanan aşklar var şiirlerde.Durmalı zaman,unutturmalı seni,yağmur dinmeli ,ben durulmalıyım.Her damla arındırıyor sevgimi ve katıksız bir sevda kalıyor bende.Bir parça balçık istiyorum seni kirletecek;çünkü hatırımda kalan o masum bakışın kanatıyor yaramı.
Kirlenmeliydin ki yaram kabuk bağlamalıydı.
Kirlenmeliydin yaram kapanmalıydı.
Sarısıcak bir gün;flu görünüyor herkes.Bedenlerin önüne geçmiş ruhlar,savaşıyor yeryüzünde.
Cetlerinin;namuslarını,hürriyetlerini,özgürlüklerini nasıl kazandığını düşünemeyen beyin fukarası zihniyetlerle....!
Bak işte,göğsünden akan hak sütünü adiloşuna doyasıya emziremeyen analar...
Bak işte semalarda bulmaya çalıştığı şehidine ağlayamayan babalar...!
Hey karabulut senide indireceğiz toprak olan atanın bedeninde kaybaolacaksın...!
Çünkü biz yer ile göğün gergefinde nakışlayacağız ÖZGÜRLÜĞÜ.....!
Çümkü biz yeşerteceğiz Can'la Ayşey'le toprağımızdaki HÜRRİYETİ....!
(inat bir şiirin dostluğuna)(ddeniz)
Emekleyen mutluluğum yürümeyi öğrenemedi hiç.
Bekleyiş her seferinde,hep aynı yerden,yeniden başladı.
Ta ki umutlarım güneşi görene dek,
Ta ki umutlarım güneşle sevişene dek...
Açlık,sefalet olsa da;hava ,su ,nefes almak bedava olmasa da;genç ölümler olsa titreyen yürekler kalsa da;yalın ayaklı çocuklar,cam kırıklarına bassa da;içimiz kanaya kanaya düşlerimizi satsak da;barışa,gökyüzüne hasret kalsak da ;bir demli çay tadında hayatı yaşamayı hayal saysak da yaşamaya değer.
AYÇİÇEĞİYDİK,GÜNE BAKAN ÇİÇEĞİ VE YÜZÜMÜZÜ HEP IŞIĞA DÖNDÜK...
KARANLIKTA BOYNUMUZU BÜKTÜK...
Merhaba demek dünyaya ve her şeye inat gülümsemek doyasıya.Kuralsız yaşanır aşk... Şiirler daha bir anlam kazanır ve her roman aşk romanıdır sevgiliye.Kahraman odur her yerde.Şarkılar ona söylenir.Onun için ağlar sadece bülbül.Gül odur.
Kelimeler yetersiz.
Anlamlandırmak zor.Boynu bükük bir virgül kalır cümlelerde ve üç noktalar gelir ardından tamamlanması zor.Tarifsiz kalır duygular.Tasvir edilemiyor hasret.Yaşanmış hikayeler gelir peşi sıra,örnekler verilir çokça.Duygular devrik cümlelerde,doğrultmak zor.Her mevsim onun için değişir ve güzel bir yan aranır her ayrılıkta.Hayırlısı diye başlanan cümleler sıralanır.Yükleme yüklenir her şey yüklem yoktur aslında.Kelimeler askıda.Ve her veda yeni bir başlangıçtır yalnızca...
''Acıya''
Gece gemiler yanaşır limana ve bir fener yanıp söner,karanlığa inat.
Ressam,güzel bir kadının saçlarını fırçasıyla okşar,gözlerini mavi yapar kadına inat.
Çocuk,misafirlerin yanında bütün yapma denilenleri yapar,annesine inat.
Ve bir kardelen,etrafında hiçbir çiçek olmadan karı delerek tek;ama azimle açar soğuğa inat.
Özgür,aydın,umut dolu,sevgi dolu beyinler yetişir;cahilliğe,sömürüye,gericiliğe inat.
Yavaş yavaş geçiyor zaman acı acı...Ve akşamüstleri hep nihavent makamı...7 şiddetinde bir deprem yürek göçük altında.Haylazlığıma acıyorum aslında,telaşıma.... Çırpınış yok artık bağrımda.Melankolik bir sevda benimkisi.Yorgunum,uğurlar ola.Git artık hadi, kendini al ve git geriye dönme ,bıraktığın enkazı görme .Git ki toprakla örtülme ,git ki yüreğime sakladığım seni benimle gömme.Usulca git ve lütfen bana haber verme...
''GÖRÜŞÜMÜZ YALNIZCA KALPTEN BAKABİLDİĞİMİZDE BERRAKLAŞIR.DIŞARI BAKANLAR DÜŞ KURAR İÇ
E BAKANLAR UYANIŞ YAŞAR.''
UYANIYORUM;
PARLAYAN Bİ HAYAT
BERRAK SULAR KADAR SAF,
YEŞİL YAPRAKLAR KADAR TAZESİN MUTLULUĞUM!
HAYAT;
YUDUM YUDUM KANMAK İSTİYORUM SANA.......
Tutunacak bir dalın var.Sen yapraksın.Onsuz yeşeremezsin.Rüzgar çıkmış ve mevsim sonbahar.Tutunamazsın.Direnmek nafile.
Yaprağın kaderi ne?
aylaklığıma mekan arıyorum
seviyorum ama asla sevilmiyorum
gözüm akrebe takılıyor yelkovanı unutuyorum
acıkıyorum sipariş veriyorum
iki acılı hüzün ve soğuk bir duş istiyorum
adress belli diyorum hayatın uzak ucuna
uzun uzun geziyorum beynimin virajlı yolların da
tanıdık bir iki yabancı görüyorum
hayatın enkazında kaldım çıkmıyorum
ucsuzkalem
talaşlar arasında mutlu olduk biz
ve sen büyük adam
saatli maarif takvimi gibi öğrettin herşeyi bize
bizleri hayat getirdi dize
biz çok kişiydik sevincimizi yitirdik
mahallenin kalbinde
vişne ağacımız vardı bizim mahallenin kalbinde
o nedenledir ki hiç gömleğimiz yırtılmamıştır
kiraz ağacı tepelerinde
kısa zaman eğlencemiz olmuştu küçük bir buse
iğde iğde nakaratlarını bildik ezbere
mutluluk oturmalarına gittik ailece
gökkuşağının altından geçtik biz
ruhumuz değişti beden tastamam
biz misket çocuklarıyız seneyede kullanalım diye
büyük almışız mutluluklarımızı
ekonomik boy acılarımızı
ucsuzkalem
hüzünlü şarkılar dinlemekten
yorgun düştüm
sigara ve demli bir çay içiyorum
hayata nazır bir evin balkonunda
ütü masasında ders çalışıyorum
eşyanın tabiatına aykırı olsada
otuz yedi ekran bir camdan
şehri izliyorum
yer aynı yer dış dünya farklı olsada
yaş yirmi ne yaşadım ki
hayatın ortasında olayım
ama şu kesin kıyısındayım
ucsuzkalem
can yücelden mal beyanı
- avşa adasında üç daire dört üçgen beş diktörtgen
- gökyüzünde bir bulut
- bitlis'te beş minare
- biri yazlık biri kışlık iki platonik sevgili
- büro mobilyası ve çelik kapı üreten bir fabrikanın öğle üzeri yaslanıp sigara içilen beyaz duvarı
- ıslıklada çalına bilinen dört anonim türkü
- palandökende bir palan iki döken
- kastamonuda üç kasto
- üç fay hattı
- bir çarşamba iki perşembe üç cuma
- dünyada mekan
- ahirette iman
- denizde kum
- uzayda yer çekimsizlik
- bir çuval gazoz kapağı
- bir kibrit kutusu sigara izmariti
- on sekiz saç biti
- yirmi tane boş naylon poşet
- sevenlerin kalbinde kurulmuş bir taht
- bi sürü saç sakal kıl tüy yün
- üç ayrı parkta üç ayrı belediyeyey ait üç ayrı banka reklamlı bank
- biri ingilizce altı adet küfür
- bir ayakkabı çekeceği
- iki büyük taş kütlesi
- bir adet ağaç gölgesi
- üç kuş kanadı sesi
- bi sürü kedi köpek
- bi marmara denizi
- camına yaslanılıp seyredilen iki piliç çevirme
- her akşam karıştırılan dört çöp bidonu
- çalıp çalıp kaçılan beş melodili apartman zili
- nakit 15 kuruş
- anne babadan kalma yarısı yaşanmış bir ömür
(can babaya sevgilerle )
şu aralar yolunda giden hiçbirşey yoktu hayatımda kötü olan hayatım çıkmaza giderken ben uzaktan bakıyordum bir yabancı gibi neden herşey üstüste gelir artık bazı şeylerin düzelmeyeciği gerçeği ile yüzleşirken hala kurtara bileceğim şeyleride senin de son darbenle elimin tersiyle yitiyordum ve uyku düzenim değişti artık sabah erken kalkıyordum ve insanların koşuturmalarını biryerlere yetişme çabalarını izliyorum benim böyle çabalarım yok bir amaça doğru koşamıyorum hiç koşmadım değil ama hiç yakalayamadım bende vazgeçtim artık senden ve herşeyden hayatın benden bir beklentisi yok bende ondan birşey istemiyorum zaten istedikleri mi hiç alamadım ama ne var ki gülebiliyorum hala nedensizce ağlamam gerekirken insanlığa hiçbir faydası olmayan sürüngenden fazlası değilim aslında ağlayan bir palyaçoyum kahpe dünyada aşklarım oldu sevdim de beni sevmeyenleri beni sevenlere de bağlanamadım burdayım boşluktayım kendimi bırakmak istiyorum boşluktan yapamıyorum yine burdayım
thedoors-7
uzun uzun anlatamam herşeyi...zaten uyanınca unuttuğum birsürü cümlem var benim ...başkalarının yüzünde bulduğum gülümsemelerim ve hep benden önce takılan kanatlarım jonathan olmak istiyorum bazen ama bilmiyorum jonathan ben olmak istermi çağıran birşeyler var hep beni alakasız amaçsız düşünceler ölmek gibi bilinmez yaşamak gibi benden öte masumum ama suçluluğum hep köşemde beni bekler... bi de küçük bir kedinin ayak izlerini taşıyorum yüreğimde... cümle kurmak böyle bişey işte ardada sacmasapan ulaşılmaz!
(thedoors-7)
Kimsenin hayatı kendi seçimi değil.
· Başkasına ait bir suçu üstlenmişiz; yattığımız ceza bizim değil...·
"5 yıl açık denize nasıl dayandınız?" diye soruyorlar Uzaklar'ın kaptanına; "Ya siz" diye dalga geçiyor kaptan; "Ya siz 5 yıl nasıl dayandınız kıyıya?"·
Aynı beden içinde kaç farklı ruh halini aynı anda yaşayıp, kaç farklı kişiliğe bürünebiliyoruz?· Kinler, sevgiler, öfkeler, kahkahalar ve gözyaşlarıyla örülmüş, çok kopyalı bir hayatı nasıl kendinize bile söylemeye cesaret edemediğiniz bir tür iki (üç-dört..?) yüzlülükle yaşayıp gittiğinizi fark ediyor musunuz?· Göçüp giderken ardınızda kaç asıl, kaç suret bırakacaksınız? Kaçının hatırlanmasını isteyecek, kaçından utanacaksınız? Sahi, kaç kopyasınız siz? Hangisi sizsiniz, hangisi fotokopiniz?· Eğer cehennem yaşadığımız dünyaysa, öyle anlaşılıyor ki Şeytan da biziz...· Ütopyalar, benliğimizin uzak düş ülkeleridir ve oraya varabilmenin yolu önce kendini bulmaktan geçer.· Siz de farkında mısınız, günümüzde hayatı nasıl beynimizde devasa prangalarla yaşadığımızın?.. Örgütsüz, savruk ve yalnız yakalandığımız yaman bir tufanda, tek tek hapsedildiğimiz hücrelerimiz içinde nasıl gönüllü bir esarete mahkum edildiğimizin farkında mısınız?.· Gölgemize kelepçeleniyoruz.· Düğüne gelince...Adeta birbirinden kopya edilerek çoğaltılmış birer yasak savma töreni..· Aslımız benzemek istediğimiz şeyle barışmıyor bir türlü...Sonunda ne aslımıza benziyoruz, ne de benzetmek istediğimiz şeye.....· Ancak yazarlar, öldükten sonra yaşarlar. Bu yüzden ölümsüzdürler.· Her seçim bir kaybediştir.· HERŞEYİN SIRADANLAŞTIĞI BİR DÜNYADA BAZEN KAYBETMEK EN DOĞRU SEÇİMDİR. VE O DÜNYADA EN YERİNDE TERCİH; VAZGEÇİŞTİR.· Yaşanmaya değer miydi bu dünya? (can dündar)
şaiir ceketli çoçuk neden habersiz gittin söyle amansızca
